عاشق بی یار

دلم گرفته

ای خدای مهربون دلم گرفته

با تو شعرام همگی رنگ بهاره با تو هیچ چیزی دلم کم نمیاره

وقتی نیستی همچیم تیره و تاره کاش ببخشی تو خطاهم رو دوباره

ای خدای مهربون دلم گرفته از این ابر نیمه جون دلم گرفته از زمین و آسمون دلم گرفته

آخه اشکام رو ببین دلم گرفته تو خطاهام رو نبین دلم گرفته تو ببخش فقط همین دلم گفته

توی لحظه های من شیرین ترینی واسه عشق و عاشقی تو بهترینی

کاش همیشه محرم دل تو باشم تو بزرگی اولین و آخرینی

خدایا تا کی دلتنگی...

رفتی سفر چه آروم نگفتی یاری داری

                     اما بدون به دوریت هرگز نکردم عادت

آموخته ام … تنها کسی که مرا در زندگی شاد می کند کسی است که به من می گوید: تو مرا شاد کردی

آموخته ام …  مهربان بودن، بسیار مهم تر از درست بودن است

آموخته ام …  هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی، نه گفت

آموخته ام … همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم

آموخته ام … مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد، همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشیم

آموخته ام … گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می خواهد، فقط دستی است برای گرفتن دست او، و قلبی است برای فهمیدن وی

آموخته ام …  پول شخصیت نمی خرد

آموخته ام …  تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگی را تماشایی می کند

آموخته ام …  خداوند همه چیز را در یک روز نیافرید. پس چه چیز باعث شد که من بیندیشم می توانم همه چیز را در یک روز به دست بیاورم

آموخته ام …  این عشق است که زخمها را شفا می دهد نه زمان

آموخته ام …  زندگی دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام …  لبخند ارزانترین راهی است که می شود با آن، نگاه را وسعت داد

زندگی میتونه خوب باشه میتونه همونی باشه که تو ذهنمونه.

پس بیایید مثبت و پر انرِِژی باشیم ذهنمون رو درگیر مسائل منفی

و بی روح نکنیم تا بتوینم زندگی خوش و شادی داشته باشیم.

به امید روزهای خوشبختی...

پ.ن:با سلام و قبولی طاعات همه دوستان

بنابه درخواست دوستانی که با نظرات  خود منو تنها نزاشتند و با بیان احساسات خود و اینکه

وبلاگم کمی غمیگین شده قالب و محتوی اونو عوض میکنم.

با تشکر از همه دوستانی که منو تنها نگزاشتند و نمیزارند.

این چـــــه حس غریبـــــیه کـــه تــــو وجـــود منـــه

پیدانشداون کسی کـــه تموم این وجودمه            

میخوام برم دنیـا وفــــــا نــــــداره                                                           

هـــــر ثانیش خـــاطرت مــیاره                                                                    

باید برم یه جا تــــو این زمونه                                                                       

رها کنم دلی کــه بـی نشونه                                                                      

سهم من اززندگی هیچی نبـود                                                                  

کسی ندیددستامن چه خالی بود                                                             

باید کــــه احساس قلبمـــــــــو ببندم                                                       

بــــــه هیچ کسی تـــو دنیــــــا دل نبندم                                               

میخوام برم دنیــــا وفـــــــــــــــــا نـــــــــداره                                         

هــــــــــر ثــــــــانیش خـــــــــاطرت مــیـــــــــــاره                               

 بــــــاید برم یــــــــه جــــــــــــــا تــــــو ایـــــــن زمونه                     

رهـــــــــــــــــــــا کنم دلی کــــــــــــــــه بـــــــــــی نشونه    

اگر مانده بودی

اگر مانده بودی       تورا تا به عرش خدا میرساندم

اگر مانده بودی       تورا تا دل قصه ها میكشاندم

مانده بودی اگر نازنینم       زندگی رنگ و بوی دگر داشت

این شب سرد و غمگین      با وجود تو رنگ سحر داشت

با تو این مرغك پر شكسته      مانده بودی اگر بال و پر داشت

با تو بیمی نبودش زطوفان      مانده بودی اگر همسفر داشت

با تو و عشق تو زنده بودم       بعد تو من خودم هم نبودم

بهترین شعر هستی رو با تو     مانده بودی اگر می سرودم

اگر مانده بودی        تورا تا به عرش خدا میرساندم

اگر مانده بودی        تو را تا دل قصه ها میكشاندم

خرمنم را به آتش كشیدی      سوختم من ندیدی ندیدی

مرگ دل آرزویت اگر بود      مانده بودی اگر میشنیدی

با تو دریا پر از دیدنی بود      شب ستاره گلی چیدنی بود

خاك تن شسته در موج باران      در كنار تو بوسیدنی بود

بعد تو خشم دریا و ساحل      بعد تو پای من مانده در گل

مانده بودی اگر موج دریا      تا ابد هم پر از دیدنی بود

     اگر مانده بودی

       اگر مانده بودی ...

می دونم برات عجیبه این همه اصرار و خواهش

این همه خواستن دستات بدون حتی نوازش
می دونم که خنده داره واسه تو گریه و دردم
می گذری از من و می ری اما باز من بر می گردم
می دونم برات عجیب با اون همه غرورم
پیش همه بدیها چه جوری بازم صبورم
می دونم واست سواله که چرا پیشت حقیرم
دور می شی منو نبینی باز سراغتو می گیرم
می دونی چرا همیشه من بدهکار تو می شم
وقتی نیستی هم یه جور با خیالت راضی می شم
می دونی واسه چی از تو بد می بینم و می خندم
تو نبینی گریه هامو هر دو چشمامو می بندم
چاره ای جز این ندارم آخه خون شدی تو رگهام
می میرم اگه نباشی بی تو من بدجوری تنهام
می دونم یه روز می فهمی روزی که دنیا رو گشتی
من چه جوری تو رو خواستم تو چه جور ازم گذشتی...

دلم مرد خدا

دیگه دلی برای عاشق شدن ندارم

اگه عاشقی اینه دیگه عاشق نمیشم...